โดย คุณศักย์ภูมิ จูฑะพงศ์ธรรม

เราท่านคงเคยเห็น คนที่ซื้อหาข้าวของเครื่องใช้มาเพราะคำโฆษณา เพราะ ใครๆ ก็ใช้ (ฮิต) เพราะอยากมีเหมือนเพื่อน เพราะราคาแพงกว่า (ของเพื่อน...เรื่องนี้เป็นปัญหาหนึ่งของวัยรุ่นไทย) เพราะอยากได้ เพราะเป็นรุ่นใหม่ โดยหลงลืมไปว่า ปัจจัยที่ใช้ซื้อหาสิ่งเหล่านี้มีจำกัดอยู่เท่าใด... หามาได้จากไหน... บางครั้งเป็นเงินในอนาคต ที่หยิบมาใช้ก่อน โดยยังมองไม่เห็นทางใช้คืน... 

วัตถุสิ่งของที่หาซื้อหาใช้ในชีวิตประจำวันของคนในยุคปัจจุบัน  ถูกกำหนดด้วยคุณค่าทางสังคม ค่านิยม ค่าความชื่นชอบ ค่าโฆษณา ค่าความต้องการของคนหมู่มาก ค่าของหน้าตา ค่าความทัดเทียม ค่าของความเหนือกว่า ค่าการจำนนต่อสิ่งเร้าภายนอก และสิ่งเร้าภายในจิตใจ ค่าความหลง ค่าใช้จ่ายสูงลิบ และ ค่า (ฆ่า) ปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต

เพราะอะไรหรือ? ยุคสมัยแห่งการปรุงแต่ง นำโลกที่เรียบง่าย และงามในตัวของมันเอง ไปสู่โลกที่ฉาบหน้าคุณผู้ชาย คุณผู้หญิงไว้ด้วยสารปรนเปรอแห่งยุคสมัย มีทั้งชนิดเข้มข้นและเจือจาง อ่อนโยนสำหรับผู้ใช้ - จ่ายราคาสูง และรุนแรงกับผู้ใช้ - จ่ายราคาต่ำ สิ่งต่างๆ เหล่านี้ขึ้นอยู่กับความพอใจของผู้ใช้ เป็นอำนาจในการจับจ่ายซื้อหาที่มีอยู่ในมือของแต่ละคน ที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิต

“ยี่ห้อ” เป็นค่านิยมหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นให้เป็นที่รู้จัก ในยุคแรกๆ ยี่ห้อมาพร้อมกับคำว่า “คุณภาพ” คุณคงเคยได้ยินคำร่ำลือถึงสินค้าชิ้นหนึ่งที่คนรุ่นก่อนใช้ และการันตีว่า “ใช้มา ๑๐ ปีแล้วยังไม่เสียเลย” คุณค่านี้ยังคงมีอยู่บ้าง  กับสินค้าบางประเภท แต่ปัจจุบันค่าความนิยมนี้ ถูกทำลายลงด้วยระบบการตลาดเชิงรุกแนวใหม่ เพื่อลวงล่อให้เกิดการซื้อขายที่รวดเร็วขึ้นนั้นคือการมาของ...  “แฟชั่น” การทำให้เกิดความนิยมจนเป็นกระแสและผลักดันให้เกิดการตื่นตัวของตลาดในวงกว้าง เป็นสิ่งเร้าภายในมีผลกระทบกับจิตใจผู้ใช้ทั้งทางตรงและทางอ้อม ผมเคยได้รับรู้ว่า เด็กสาวคนหนึ่งเธอไม่มั่นใจเลยที่จะออกไปกับเพื่อนๆ เมื่อถึงวันนัด เพราะก่อนหน้านี้เธอขอพ่อซื้อกระเป๋าสะพายสีสดที่มีลิงอมนิ้วแขวนอยู่...แต่ไม่ได้ เธอคงจะกลัวว่าเพื่อนๆ จะเห็นกระเป๋าใบเก่าที่เธอสะพายทั้งที่เธอวาดหวังว่า วันนี้จะมีกระเป๋าใบใหม่มาอวด...วันนั้นเธอดูเศร้าๆ 

ผลพวงของการกำเนิดแฟชั่นมีผลกระทบตามมา  เราใช้ของบางอย่างเพียงเพื่อให้ทันยุค แล้วรีบเปลี่ยนเป็นของใหม่เมื่อสินค้าตัวใหม่ออกขาย เราไม่ได้ใช้ของชิ้นนั้นให้คุ้มกับค่าของมัน อาจเพียงเก่าลงบ้าง ไม่ถึงกับใช้ไม่ได้ แต่เราก็จะลงทัณฑ์ของใช้ชิ้นนั้นด้วยข้อหาร้ายแรง ว่ามันตกยุคและซื้อหาของชิ้นใหม่ตามยุคตามสมัย (ซึ่งในความเป็นจริง เราตามไม่เคยทัน) มาแทน แล้วของชิ้นเก่าก็จะถูกแจกจ่ายถ่ายโอนไป หรือไม่ก็เก็บเข้ากรุ  รอการขุดค้นพบในวันข้างหน้า

อยู่กับสิ่งสุดท้ายท่ามกลางสินค้ายี่ห้อหลากหลาย มีทั้งเกรดสูง-เกรดต่ำ ของจริงบ้าง ของปลอมบ้าง ทำเทียมเลียนแบบ (ซึ่งอาจดีกว่าของจริง)  อีกทั้งกระแสแฟชั่น ใหม่สุดจากนานาอารยประเทศให้ลายตา และคุณภาพ ที่แอบแฝง การโฆษณาที่เกินจริงหรือจริงครึ่งเดียว... เป็นความจริงที่ว่า  สินค้าที่มาจากยี่ห้อดังๆ แฟชั่นทันสมัย คุณภาพจะต้องดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่เคลือบคู่มากับยี่ห้อ แฟชั่น และคุณภาพ ที่ไม่ควรมองข้าม นั่นก็คือ... 

“ราคา”  ค่าของมันเป็นตัวกำหนดสินค้าทั้งยังกำหนดตัวผู้ใช้ เราเลือกสินค้า ราคาของสินค้าก็เลือกเรา บางอย่างถูกใจแต่ไม่ได้ถูกเงิน คุณ...คือผู้ใช้ ฉะนั้นจึงต้องคิดและเลือก ค่าความเหมาะสมย่อมมาคู่กับค่าใช้จ่าย ไม่มีใครไม่อยากได้ของดีดีไว้ใช้ สินค้ามีมากมาย ทางเลือกต่างหากที่ตีบตัน  หากเงินในกระเป๋ามีไม่มากพอ ของชิ้นหนึ่งที่คุณเลือก ขอให้คำนึงถึงคุณค่าปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต ค่าความถูกต้อง ค่าราคา และคุณภาพ ก่อนแฟชั่นและยี่ห้อ แล้วคุณจะพบว่ายังมีสินค้าคุณภาพ ทั้งราคาถูก อยู่อีกมากมายให้เลือกใช้ 

ถ้าคุณทำได้  ก็เท่ากับว่าคุณได้ข้ามผ่านอะไรบางอย่างมาอีกขั้นหนึ่งแล้ว.

*****

บทความนี้เป็นลิขสิทธิ์ของบริษัทบิสคอนส์ พับลิชชิ่ง จำกัด หากผู้ใดต้องการจะนำไปเผยแพร่ โปรดแสดงบทความทั้งหมด โดยที่ไม่มีการแก้ไขส่วนใดส่วนหนึ่งของบทความ และโปรดทำลิ้งค์เชื่อมโยงแสดงที่มาของบทความนี้ด้วย ขอบคุณค่ะ

*****